Hebt u dat ook?

Dat je een winkel niet kan verlaten vooraleer de winkelbediende je enthousiaste “daag!” heeft beantwoord?

Dat je enkel een bad kan nemen wanneer de badkamer spic en span is, zodat je je, wanneer je uit het bad stapt, écht proper voelt?

Dat je na een geweldige reis de tijd niet neemt om het te laten bezinken, maar direct obsessief aan de planning van een volgende trip begint?

Dat je andermans rotverwende kinderen soms eens goed door elkaar wil schudden?

Dat je het onhandig vindt, wanneer winkelbediendes eerst het briefjesgeld geven en daarop de munten leggen?

Dat je gek wordt wanneer je wederhelft het verkeerde sponsje gebruikt om het aanrecht te kuisen?

Dat je je schuldig voelt omdat je nog teveel aan jezelf en aan je pleziertjes denkt, in plaats van aan kindjes maken en huizen kopen?

Dat je voor de job enkel slechte kleren draagt, omdat je je goede kleren hieraan niet wil verslijten?

Dat je vindt dat het H&M-personeel de kleren maar zelf moet terughangen omdat dat gvd toch hun job is?

Uw Kakeltrut wel.

Für Elise

Nee, ik ga geen blog-award uitreiken. Ik heb er trouwens nog altijd geen gekregen, ergo mag ik er ook geen toewijzen aan iemand anders.
Maar dit volledig terzijde.

Ik wil u gewoon even attent maken op de blog van Elise72 (die ik trouwens al véél te lang niet meer live gezien heb...). Wanneer een van haar beruchte "propagandamails" in mijn Postvak in valt, laat ik mijn werk vallen, en beginnen mijn kaken al prematuur pijn te doen van het lachen.

Allen daarheen!

Do do

In mijn zoektocht naar een middel tegen de angst van mijn lief om te crashen/gehighjacked te worden/in de lucht te ontploffen/te stikken in de complementary nuts, gaf de apotheek me NUSTASIUM®.

Volgens de bijsluiter is het een “geneesmiddel uit de klasse van de H1-antihistaminica met een sederende activiteit”, en is het aangewezen “als tijdelijk of occasioneel hulpmiddel om het optreden van slaap te bevorderen”.

Uiteraard ga je altijd ook eens naar de ongewenste effecten piepen.
Oh neen! Wat blijkt?
Het meest frequent ongewenste effect van NUSTASIUM® is “slaperigheid”.
Euh...

Stempelkussen

Een concertje meepikken is altijd leuk. De onvermijdelijke stempel in onuitwisbare inkt neem je er dan maar bij. En net op tijd denk je aan die belangrijke vergadering van morgen en laat je je in de handpalm bestempelen in plaats van op een zichtbare plek. Je wil immers niet overkomen als een puber naar je collega’s toe.

Helaas slaap je nogal woelig die nacht en sta je op met vier groene afdrukken op je voorhoofd en twee in je nek*.

Zei ik al dat het onuitwisbare inkt was?

*om nog te zwijgen van die ene op je unmentionables.

O man o man o man…

Een ongelooflijk gevoel begint zich meester van mij te maken. Zenuwen, kriebels in de buik, hoofd in de wolken, neurotisch gedrag, to do lijstjes op elk los papiertje…

Jep, dat kan alleen maar… VERLOF zijn!! Na maanden keihard werken (wij ambtenaren durven daar voor uit te komen) volgt nu dus de verlossing.

O man o man o man, wat kijk ik daar naar uit zeg.

Maar er is meer. Binnen een weekje zit ik (allez, zitten wij) op een vliegmachien naar Chicago! Chi-town!! The Windy City!!! De geboorteplek van Mr. T!!!!
En de deep-dish pizza’s zijn er naar ‘t schijnt to die for.

Nu alleen nog mijn lief afhelpen van zijn panische vliegangst*.
Of gewoon elders gaan zitten in het vliegtuig. Dat kan ook.

* het feit dat hij een trouw kijker is van Aircrash Investigations op Discovery Channel, is niet echt bevorderlijk voor dit proces.

Volharding

Enkel om te laten weten dat de kroegentocht nog in volle gang is.
*Hips*

Kakeltrut zkt staminée.

Een bruine kroeg om de hoek waar de verslagen man alleen oog heeft voor zijn pint en waar de overrijpe vrouw waggelend een praatje slaat met iedereen. Waar de vogelenpik en de flipperkast het enige entertainment zijn. Met dikke fluwelen gordijnen voor den entree en muren die volhangen met foto’s van kaartspelende honden en uitgestalde trofeeën van plaatselijke helden. Waar niet opgekeken wordt wanneer iemand binnenwandelt in z’n peignoir. Waar de weeë geur van het toilet je tegemoet komt als een goede vriend. Waar Freddy Breck en Dennie Christian weemoedig door de luidsprekers kraken en waar de sanseveria nog een gewone plant is.

In Antwerpen zijn er ongetwijfeld genoeg etablissementen van dien aard. Ik doe een beroep op u, ervaren caféganger, om enkele suggesties in mijn box te droppen. Zo moet ik ze niet allemaal afgaan, en kan ik er meteen invliegen. Ik oefen alvast van thuis uit in het aanknopen van gesprekken over lang vervlogen tijden, toen de mensch nog gelukkig was en een pintje nog, euh, 20 frank kostte*.

Alvast bedankt!!

* Geen idéé meer hoeveel een pintje ooit in Belgische frank heeft gekost...

Not good

Sinds zondagnacht zit uw Kakeltrut met een geknelde zenuw in haar bovenrug. Nee, het heeft niets te maken met mijn vermeend gedive op Pukkelpop. U moest eens weten hoe rustig ik daar tegen een paaltje heb gezeten, en euhm, kruiswoordraadsels heb ingevuld. Nee, dat uitbundige gedrag was niet de reden van de oprispende zenuw.

’t Is altijd hetzelfde liedje volgens de dokter: stress (jaja beste collega’s, ongelooflijk nietwaar?) en een slechte houding achter de computer. Of – en dat concludeer ik dan maar even zelf – gewoon teveel tijd achter de computer. Want ’s avonds voor het slapengaan nestel ik me nog even achter het scherm en surf ik erop los (wat resulteert in bevliegingen zoals zulks). En dat doe ik in alle mogelijke houdingen: in kleermakerszit, op ingetrokken knieën, wijdbeens, dwars hangend over de armleuningen, linkervoet onder rechterbil (want rechtervoet onder linkerbil lukt me niet)… you name it. Geen aanrader voor een genetisch ruglijder als ik.

En hoewel ik de voorgeschreven spierverslappers fuckin awesome vond – zeker in combinatie met ongeveer drie pintjes – heb ik toch maar wijselijk besloten om de symptomatische bestrijding te vervangen door good old fashioned gekraak. Mijn osteopaat (aka Magic Touch) heeft het euvel opgelost door mijn rug op tien en mijn nek op vier plaatsen te kraken. En mijn klantenkaart zegt dat ik nog vijf keer mag gaan. Goodie!!

… maar die verdomde sit-ups doe ik niet. Hell no.

Uw Gekraakte Trut

Note to self: minder virtueel zijn, een stamcafé zoeken, echte vrienden maken en sociaal zijn. Oh, the horror.

Boredom - geekdom

Een miezerig zondagje en geen lief thuis om me te entertainen. What to do, oh what to do. Dat resulteert bij uw Kakeltrut gegarandeerd tot doelloos gesurf op het net.
Yep, ik heb geen leven.

Maar de makers van deze websites ook niet.

Hier is een site met de naam Sometimes Red, Sometimes Blue. Surf er een drietal keer naartoe en u begrijpt het concept.

Soms zijn ze iets behulpzamer. Deze is handig, voor mij althans.

En hier wordt u tureluurs van. Ik ben tot 4875 geraakt. Een bak bier voor wie mij een screenshot bezorgt van 1.000.000 (zonder valsspelen: geen Photoshop en het geluid mag niet afgezet worden!)

Tijd teveel? Want more? Klik!

Via Lamazone vond ik dan weer een website met soortgenoten. Halleluja, ik ben niet alleen!!!

En van Halleluja gesproken, hebt u uw ochtendgymnastiek al gedaan?
Come on body, come on soul!

Wel, dit was weer een vruchtbare voormiddag me dunkt.

Black-out

Deze week was het weer zover. Mijn autootje was toe aan zijn jaarlijkse controle. Ik veronderstel dat niemand echt uitkijkt naar dit karwei, maar ik denk dat ik het me toch iets harder aantrek dan het gemiddelde keuringsslachtoffer. Voor mij is het een examen dat moet peilen naar mijn kunde om een auto een heel jaar lang in ere te houden. En op examens (en sollicitatiegesprekken for that matter) reageer ik niet al te best.

Het was mijn beurt om de auto voor te rijden. Zoals op elk examen dat ik ooit heb afgelegd, ervoer ik ook nu weer de alombekende black-out. Zonder de handrem op had mijn autootje wellicht iets minder gekreund en gesleept, en zou het niet geleken hebben alsof ik zou gaan opstijgen. De keurder wist meteen wat voor vlees hij in de kuip had. Auto diende terug stilgelegd te worden voor verdere controle.

- “Zet uw lichten maar op”, riep hij.
Oh neen, ze brandden niet. Mijn gedachten raceten door mijn hoofd. Hoe kwam het toch dat de lichten niet werkten? Ik had de lichtknop toch omgedraaid? What the fuck??
-“Misschien eerst de sleutel in het contact omdraaien?” stelde hij sarcastisch voor.
Ik stierf. Dat zou een mens toch moeten weten na 15 jaar autorijden.
- “Rechterpinker alstublieft”, ging hij verveeld verder.
Dit bevel resulteerde achtereenvolgens in het verward opzetten van de ruitenwissers, eerst in trage en vervolgens in snelle stand (gelukkig zat er geen water meer in het reservoir), gevolgd door een zenuwtrek op de klaxon. Na een verschietsprongetje van tien centimer hoog, kalmeerde de man zich weer, maar zijn gezicht was gezakt tot op half zeven. Wanhopig probeerde ik hem wijs te maken dat ik nog maar een maandje mijn rijbewijs had, maar zijn ongeïnteresseerde blik verraadde dat hij dat smoesje al eens eerder gehoord had.
- “Uw rechterstoplicht werkt niet meer, madam”, deelde hij nuchter mee.
Mijn leven flashte voor mijn ogen. Ik zou afgekeurd worden, en ik zou binnen de kortste keren terug moeten afdalen naar this fresh hell, alwaar men me opnieuw zou afkeuren voor een andere banaliteit, zodat ik Twilight Zone-gewijs levenslang gedoemd zou zijn tot dit vagevuur dat men autokeuring noemt. Slik. De keurder zag me blijkbaar spierwit wegtrekken, en stelde me in zijn administratieve power lingo gerust dat dit “slechts een formele waarschuwing zou inhouden, en niet zou leiden tot algehele afkeuring.” Een intern vreugdedansje voltrok zich.

Nadat mijn auto vervolgens nog eens hardhandig werd dooreengeschud, opgetild, getest en gemeten mocht ik naar buiten rijden. Want we waren… GESLAAGD!
Ik heb mijn wagentje een innig kusje op de kap gegeven en ben huiswaarts gekeerd, 38 euro armer en tien grijze haren rijker. En maar één keer verkeerd gereden.

Doemfeest

Misschien komt het door het druilerige weer, misschien ligt het (ja weeral!) aan die tijd van de maand, of misschien is het omdat ik me helemaal ondergedompeld heb in Six Feet Under, maar ik vraag me al heel de morgen af welke muziek ik op mijn begrafenis zou willen horen (euh, bij wijze van spreken dan). Een mens moet hier toch over nadenken, niet?

Ik ga voor Paradise City van Guns n' Roses.
En ik voer een dress code in: smart-metal.

En u?

Brokjes

De barbeque van gisteren is me niet goed bevallen…

’t Is lang geleden dat het nog eens zijn weg door de neus vond.

Yuk.

Goede voornemens?

Oei, er worden in blogland awards uitgereikt. Who knew?

Sarah (die hallo zegt) heeft er net wéér eentje gekregen! Drie op een rij, ondertussen. En nu ga ik haar misschien weer doen blozen, maar haar blog is heerlijk. Ik lees haar stukjes met veel gretigheid en ben stiekem jaloers op haar creativiteit. Way to go meid!

Nu zou ik kunnen zeggen dat dit inspirerend werkt en dat ik vanaf nu twee keer per week een blogje zal posten. Dat ik zal uitblinken in afwisseling en originaliteit. Dat ik zal streven naar literaire pareltjes die de lachspieren niet onberoerd laten.

Maarreeuh… dat ga ik nu eens niet doen.
Teveel zelfkennis, weet u wel.

Uw liever lui dan moeë Kakeltrut

Alles of niks

Gematigdheid is een schone deugd... die ik graag zou bezitten. Helaas heeft Onze Lieve Heer in al zijn wijsheid ooit beslist dat ik beter af was met een zwak karakter zonder enige vorm van discipline. Ik sukkel namelijk van de ene ‘verslaving’ in de andere, en de ene al wat minder bewonderenswaardig dan de andere.

Mijn naam is Kakeltrut en ik ben verslaafd aan TV-series. Ik ben een kettingseriekijkster. (Bestaat dat woord?) Na de zware aankoop van alle seizoensboxen van een welbepaalde serie nestel ik me op elk vrij moment in de zetel en dan mag de wereld voor mijn part vergaan. Momenteel ben ik een sucker voor Six Feet Under. U ziet, ik ben zelfs geen trendsetter in mijn verslavingen, maar een naloper die hopeloos te laat mee op de kar springt. Mijn volgende seriële addictie zal wellicht House MD worden. Zo binnen een dik jaar, schat ik, wanneer de boxen al tweedehands verkocht worden.

Liefst van al eet ik tijdens mijn tv-gekluisterde toestand kersttomaatjes. En hoewel ik wéét dat ze me 1 keer op 2 migraine geven, eet ik toch dagelijks een heel bakje op. Want ze zijn zo lekker mijnheer…

Ik ben net afgekickt van een kruiswoordraadselobsessie. Overal nam ik mijn Denksportboek met Denksportpotlood en Denksportgom mee. En een slijper, voor de zeer intensieve Denksportdagen. Voor het slapengaan snel nog vier raadsels, tijdens de lunchpauze een drietal, en mijn toiletbezoek duurde acht kruiswoordraadsels lang. En ik was niet erg goed, al heb ik wel de woorden neukbeer en massagekip uitgevonden.

Dus als u mij een tijdje niet ziet, ga er dan maar van uit dat ik weer één of andere habit heb opgeraapt. De periodes dat ik ‘droog sta’ ben ik vrij rusteloos en werk ik mijn lief serieus op zijn zenuwen. Suggesties voor potentiële nieuwe verslavingen zijn dus meer dan welkom: beschouw het als goede daad naar mijn vriendje toe. Oh ja, sport- of kuisverslavingen zijn hors categorie. Daar word je écht te moe van.

En dan vlieg ik nu in de Haagen Dazs.
Inderdaad... ik stop nooit voor ik de bodem van de pot zie.

En.... ACTIE!

Héérlijk zo’n dagje verlof.

D’er ligt ergens een heel lang to-do lijstje, maar ik weet nu al dat er weinig van in huis gaat komen. Want zulke gestolen dagen zijn gemaakt om te couch potato’en. Boekje, filmpje, muziekje, ijscreme… het leven kan schoon zijn.

En dan - net voor manlief afgepeigerd thuiskomt van het werk – snel in actie schieten om die mesthoop in de keuken op te ruimen, de strijkplank klaar te zetten, rap in het winkeltje eten en drinken te gaan kopen en vliegensvlug de benen te ontharen. Nog snel nieuwe lakens opleggen en het lijkt of deze brave huissloor de hele dag in de weer is geweest.

Iedereen blij.

Watch it

Dit weekend was het weer die tijd van de maand. Of eerder: het was weer het weekend vóór die tijd van de maand. Het was… (Twilight zone)… PMS-tijd.
Voor de onwetenden en dus – laat ons eerlijk zijn – gelukkigen onder u: PMS betekent Premenstrual Syndrome of, in het Algemeen Beter Bekend Nederlands, de barre depressie voor het bezoek van tante Marie.

Wat gaat er dan precies in het hoofd van een vrouw om, vraagt u zich af?
Een greep:
“Waarom ben ik toch zo dik?”
“Vergeet het maar, ik kom niet buiten vanavond”
“Hoe, jij gaat alleen op stap?”
“Hmmm, ik ga gewoon even proeven van de pot Haagen Dazs…”
“Zeg schat, lees eens tussen de lijnen!”
“Vind je mij te dik?”
“Trouwens, wie was dat meisje waarmee je gisteren stond te praten?”
“Ja, nu kan ik hem beter helemaal opeten”
“Je vindt me dus te dik??”
(gaat gebruikelijk gepaard met een lang gezicht en/of tranen)

Met andere woorden, dit weekend was er géén plaats voor twee in de zetel, slingerde het lullige opmerkingen over een (eigenlijk niet echt) vuile badkamer, en kreeg hij the cold shoulder in bed… Gelukkig heb ik een supervent die geweldig incasseert, of wijselijk de rust gaat opzoeken in zijn stamkroeg.

Oh ja, sommige vrouwen hebben helemaal geen last van PMS.
Dat heeft ook een naam:
Trutten.

De Kathedraal. Elke avond sinds onze verhuis kijk ik recht naar Hare Eéntoornigheid terwijl ik sta te koken. En dat heeft toch een zekere je-ne-sais-quoi. Je voelt je midden in de stad en je behoort toe tot die stad. Verknochte stadsmus die ik ben, kan ik dat wel smaken.

Maar ondertussen heeft het ‘wat is dat toch charmant’-gevoel plaats gemaakt voor een ‘verdomme, is het weer zo laat?’-gevoel. En u mag die uitspraak zowel figuurlijk als letterlijk nemen. Want voor welke heilige (no pun intended) luidt Hare Roomsheid haar klokken op het halfuur, op het kwartier, ja, soms zelfs om 7 minuten voor en 7 minuten na het uur? Stamt dit gebruik uit een tijd dat men nog bezetener was door tijd dan nu? Gingen de mensen om het kwartier biechten en moesten ze daaraan herinnerd worden? Wil het Vaticaan ons er constant op wijzen dat God ons ziet?

Het weekend garandeert een klokkofonie – want een samenhangende melodie brengen de krengen niet voort – met huwelijken en begrafenissen, of godbetert, wanneer er een koning of een prins jarig is. Ja, dan zijn we vertrokken voor een dik halfuur non-stop. En je denkt dat de Apocalyps nabij is wanneer net dàn haar vriendjes Sint-Paulus, Carolus Borromeus en een achterlijke kapel om de hoek invallen. Je denkt wel na op zaterdagnacht na die zoveelste pint, want op zondag wil je niet met een kater in ons bed liggen.

Ik vraag me af, kan die hele katholieke komedie eigenlijk nog in deze tijden van godsdienstvrijheid en -gelijkheid? Conclusie: ofwel voeren ze die geluidshinder af… ofwel komen er in het centrum van Antwerpen minstens twee moskeeën bij. Trouwens, ik ben ervan overtuigd dat een dromerig zingende imam mij rustiger maakt dan een verlebberde beiaardversie van Save all your kisses for me.

En dan nog iets, nu ik toch bezig ben: ik vind het zeer misleidend dat de klokken om 7u30 al acht keer luiden. Hoe kan je – nauwkeurig tellend, terwijl je nog lekker in het ochtenddons aan het soezen bent – nu weten of het 8u of 7u30 is? Je wil als goeie ambtenaar toch ook niet té vroeg op het werk aankomen??

Ziezo, wie tekent mijn petitie?

Van woensdag tot en met zaterdag vertoef ik in het prachtige Venetië, bij een heerlijk weertje van 30°C.

Ahhh Venezia… Stad der Bruggen... Bruid van de Zee... Koningin van de Adriatische Zee!

Ziet u mij hier al voorbij varen?
Of hier een beetje flaneren?
Smullen van lokale delicatessen?
Hiervoor in bewondering staan?
Of hiervoor?
Of misschien hiervoor??

None of that!!

Ik mag drie dagen lang hier zitten. Luisteren naar haar, hem en hem.

Spannend, toch?

(in all fairness: ik kijk er echt wel naar uit :)

De Hollanders eruit!

Goed zo, ik vond de Russen véél knapper. Euh, ... spelen.

Gehoord op het nieuws: "De Vlaamse en de Federaalse regering..."

Mooi zo.

Leuk leuk leuk!

Een nieuwe werkweek staat voor de deur!!

En vanwaar dat plotse enthousiasme, vraagt u zich af? Wel, ik heb verleden week drie dagen ononderbroken mijn bureau opgeruimd. Het was nodig, let me tell you.

Om maar te zeggen, de kuisvrouwen mijden al sinds jaren mijn bureau in een radius van een meter, als was het een nest van ziekten en epidemieën. Enkele documenten onderaan de papierberg dateerden van 2005, en een tiental spinnetjes en vliegjes vonden in de periode 2005-2008 blijkbaar de dood tussen de gunningsdossiers en de communicatieplannen in. De balpennen, waarvan ik mijn collega’s verdacht ze gegapt te hebben, zijn op mirakuleuze wijze weer boven water gekomen. Én ik ben in totaal drie euro vijftien cent rijker geworden.

Nooit gedacht dat ik ooit zou behoren tot “zij die een clean surface bezitten”. Mijn humeur en motivatie zijn er dan ook op vooruit gegaan. Wel benieuwd hoe lang dit gaat duren. Ik geef mezelf een week.

Gezien op Vitaya, “televisie voor levensgenieters en mensen die op zoek zijn naar kwaliteit in hun leven”: mensen met cataplexie.

Deze misfortuinlijken kunnen geen emotie voelen, of ze vallen boenk in slaap. Vooral lachen doet hen ineenzakken op de grond als een hoopje snurkende massa. Waar dan ook - op café, op een feestje, lekker voor de buis met een komische film, in den Deca Dance op de Sinksenfoor - zonder enige verwittiging: plofzzzzzzzzzzzz.

Verboden te lachen, heel je leven lang.
Stel je voor.

En dan kan je toch niet anders denken dan, “wat ben ik blij dat ik zo normaal ben” … en je daarna een beetje schuldig te voelen.

Maar met zo’n aandoening voor de tv gaan werken, is het toch wel een beetje gaan zoeken, vind ik.

Swaffelen, ooit al van gehoord?

Ik sinds gisteren wel.

Tja.

Uw Swaffeltrut.
(al wordt dat wel moeilijk)

Sinds kort heeft mijn ventje de weg naar mijn blog gevonden (“Hoe, gij hebt ne blog?”). Daarom, ook langs deze weg, een ode aan mijn lief.
(En ik ben een beetje zattekes, m.a.w. extra-soft…)

Ik zie mijn lief graag omdat:

• hij me minder neurotisch maakt

• hij heel goed weet wat hij wil (in tegenstelling tot mezelf)

• hij zowel links als rechts van het bed kan slapen

• hij de vuilzakken steeds buitenzet met een glimlach en het glas al fluitend naar de glasbak brengt

• hij me heeft gevinyld

• hij de enige is die me ooit heeft kunnen lepelen (lees: temmen)

• hij my own mothafucka MacGyver is

• hij de mooiste glimlach heeft

• zijn protjes hetzelfde klinken en stinken als de mijne

• hij de beste impressie van Nosferatu weggeeft

• hij een pisknopje heeft (don’t ask)

• hij me deze blog zal vergeven

Love you beebie…

Na een paar uurtjes van retrospectie en vooral zelfkalmering ben ik weerom tot de vaststelling gekomen dat ik een onverbeterlijke CHAOOT ben.

Ik leg uit: vanavond zou ik naar een concert in de Brusselse Botanique gaan. Ik ben er zéker van dat ik een kaartje had gekocht. Ik denk dat ik in mijn beruchte ticketaankoopwoede zelfs de eerste moet zijn geweest, zo snel was ik.

En nu – maanden later – vind ik het ticket niet meer terug. Niet in de schoendoos waar ik al mijn concerttickets in steek (of normaalgezien in zou moeten steken), noch tussen de onbetaalde rekeningen en boetes die achter mijn stoel op de grond verspreid liggen, noch in de doos voor het oud papier waarin ik al eens té snel losse stukjes papier durf gooien (inclusief onbetaalde rekeningen en boetes).

Dus vanavond is het tijd voor some good old fashioned oprommelactie. Wie weet wat ik allemaal nog terugvind! (Mijn long lost camerabatterij? Mijn zoek geraakte concertoorstopkes? Mijn CD van the Felice Brothers? Mijn onschuld??)

I’m goin’ in!

Ik loop ongetwijfeld weer gigantisch achter, maar ik heb net Derren Brown leren kennen. Hij lijkt in staat te zijn het menselijke gedrag te voorspellen en zelfs te sturen, alsof hij je gedachten kan lezen en met je onderbewustzijn een spelletje speelt. Er wordt geinsinueerd dat hij niet meer is dan een goeie illusionist, en misschien is dat ook zo.

Toch heb ik onderstaand filmpje met veel plezier bekeken. Zou het waar zijn?

Morgenavond komt mijn liefje terug van Berlijn. Hoewel ik beloofd had hem niet lastig te vallen, heb ik hem zaterdag toch even gebeld. Hij lag gelukkig niet ergens verminkt in Marzahn of verkracht in Schoeneberg, maar stelde het goed. Meer zelfs, hij was dolenthousiast. Elke avond op café met wildvreemden, obscure bandjes gaan kijken en daarna met de bandleden doorzakken. Mooi zo!

Maar ik ben stiekem ook een beetje jaloers. Hoewel ik echt zwaar kan genieten van alleen-zijn of graag solo naar concertjes, theater of film ga, ben ik nog nooit alleen op reis geweest. De activiteiten tijdens de dag zijn natuurlijk geen probleem - die zou ik sowieso liever op m’n eentje doen -, maar ik zie me ’s nachts na een concertje niet alleen aan de toog plakken van een onbekend bruin café.

Misschien ben ik niet geëmancipeerd genoeg…

Misschien moet ik daar maar eens iets aan doen!!

In ieder geval, ben blij dat hij morgenavond terug is. Behalve dat ik hem superhard gemist heb, is twee keer zelf de vuilbakken buitenzetten meer dan genoeg.

FEEST!!

Het vakantiegeld is gestort.

Natuurlijk, na het aflossen van mijn schuld bij Tante VISA schiet er niet veel meer over. Maar toch gaan we morgenvroeg op strooptocht naar pumps/jeans/handtas. En eens checken wat Airstop te bieden heeft aan promoties.

Sparen, moi?

Paul Smith, typewriter artist. Go Paul!

Allez toch.

Mijn liefje is vanmorgen vertrokken voor tien dagen Berlijn en ik vervéél me…

Een staminee heb ik niet.

Een goed boek dan maar?

Nope, alles is uitgelezen.

Lekker badje nemen?

Nope, geen badschuim meer.

Prison Break kijken?

Nope, Michael Scofield kan mijn rug op met zijn fluisterstemmetje.

Dan maar even mijn mailtjes checken.

Beetje YouTuben en blogjes doornemen.

Beetje muziek luisteren.

En – kijk eens aan – ineens zijn we twee uur verder. Time well spent.

Is het gestopt met regenen? Yes! Tijd voor een trip naar de nachtwinkel.

…

In naam van de menslievendheid, help mij!!

Wat doe je op een zonnige zaterdag als deze, met geen rotte euro op je rekening?

Lekker lui wezen op je dakterras natuurlijk.

Binnenkort: BBQ’s en cocktails @ our place!

En omdat we nogal fier zijn op ons terras, hieronder enkele stoeffoto’s.
(Nota: mijn vriend staat in voor de planten, hier heb ik helemaal niets mee te maken)

Soms sakker ik op de job, maar gelukkig zijn er ook de leuke kantjes, zoals... dienstreizen!! Als u ooit nog eens passeert in Middelburg (NL), breng dan zeker een bezoekje aan het Zeeuws Museum. Schitterend gerestaureerde abdij, hedendaagse aanpak van de thematiek, strakke maar frisse vormgeving en lekkere gerechtjes op het menu!

Het was een zege voor mezelf. De Ten Miles. Uitgelopen. Victorie!

Het was hard. Drie keer gestopt. Een keer gestruikeld over een verloren loopschoen. Vijf keer rood geworden door luid aanmoedigende vrienden aan de kant. Een kloppend hart, een euforisch gevoel.

Prachtig.


En dit alles in mijn verbeelding.

Puh.

Volgende week weer Start-To-Runnen.
Misschien.

Vanavond een Trix-avondje met Jason Isbell. Happy happy joy joy.

Flashback.

Toen ik heel, héél klein was, en bij mijn grootmoeder op schoot zat, fascineerden haar handen mij enorm. Het verweerde vel bleef staan zoals je het boetseerde, net alsof het klei was. Bij mij lukte dat niet, want mijn velletje zat nog zo strak als een ballon. Bummer.

“Ge meugt content zen da ge da nog nie kunt, me menneke”, zei ze nog…

Nu, bijna dertig jaar later, is mijn vel een stuk soepeler een meegaander geworden, en tot mijn grote consternatie (dertig jaar later leer je zulke woorden gebruiken) kan ik mijn handvel ook al een beetje bijeenwringen. Het floept gelukkig nog terug, maar er is duidelijk minder weerstand.

Misschien is dit het goeie moment om met een voedende handcrème te beginnen…

En vanavond is het de beurt aan Black Lips. Hier kijk ik al maanden naar uit, dus ze doen maar beter hun best! :)

PS: The Gutter Twins (AB - vrijdag 11/4) waren niet echt in vorm. Dulli bleek ziek op podium te staan, Lanegan was (zoals altijd) vergroeid met zijn microfoonstandaard, en er was geen chemie tussen beiden te bespeuren. Hopelijk een herkansing op Pukkelpop?

PPS: Radio Modern (Roma - zaterdag 12/4) was eveneens een teleurstelling in vergelijking met wat ik ooit in de Spiegeltent heb mogen meemaken. Te groot geworden?

Uw Rock 'n Roll Trut

Vanavond ga ik naar deze heren kijken. Can't wait!!

En 't ziet er niet naar uit dat daar vandaag verandering in komt.

Hebt u ook van die dagen?

Waarop de vuilzakken op zijn, wanneer je net een nieuwe moet steken en het winkeltje op de hoek net gesloten is.

Waarop je tegen het laurierpotje stoot, dat dan op een het uiteinde van een lepel valt, die naar omhoog wipt en waardoor – splash – de tomatensaus van de lepel op je witte blouse spat.

Waarop je auto kuren heeft, en er weer kosten in de lucht hangen.

Waarop je op alle verkeerde toetsen van je computer duwt waardoor je disletcishc lijkt, en waardoor je op onverklaarbare wijze het hele batterijtoevoersysteem ontregelt en je scherm helemaal grijs wordt en blijft.

Waarop je het bad laat overlopen, en in alle haast je teen stoot tegen de deur, waardoor die dekselse nagel nog verder scheurt.

Uw Kakeltrut wel…

Familiebezoek was leuk, kindjes waren braaf, hapjes waren goed bevonden, appartement evenzeer.

Uw (zelf)voldane Kakeltrut

Vandaag = schoonfamiliebezoek.

To do:
- stofzuigen en met nat
- badkamer kuisen
- opruimen (lees: alles verbergen in de kasten)
- hopen op goed weer
- dipgroenten maken
- genoeg stoelen zoeken
- kindvriendelijk zijn
- toch wat proberen genieten van mijn laatste dag verlof

Uw neurotische Kakeltrut

Lieve Mijnheer de Wijkagent,

Begin februari zijn wij verhuisd naar uw wijk. U bent misschien al langsgeweest, maar hebt ons dan waarschijnlijk niet gevonden. Onze namen hingen namelijk nog niet op de bel en bovendien is onze bel kapot. De bel is nog niet gerepareerd (daar wordt hard aan gewerkt), maar sinds gisteren wonen wij niet meer anoniem (en ja, we zijn wel degelijk een man en een vrouw).

Dus kom gerust nog eens langs, en gooi een paar steentjes tegen het raam, zodat we weten dat u voor de deur staat. Ik zorg voor melk en koekjes.

Tot gauw!

Uw Kakeltrut

Kink in de kabel

Horror… de tijd van de open schoenen komt eraan! Hoewel ik dit vooruitzicht in normale omstandigheden zou toejuichen, is er momenteel een kink in de kabel... of moet ik zeggen, een scheur in de nagel?

Een half jaar geleden rende ik Sicilië rond in een paar ballerina’s. Schoon en lieflijk, dat wel. Maar ook pijnlijk. En toch iets te lang gedragen dan goed voor me was. Wat tijdens het reisje verdacht veel op aanstellerij leek, bleken nadien twee blauwe dikketeennagels te zijn. En nu zes maanden later - net voor het mooie weer - dreigen de krengen middendoor te scheuren.
Bestaat er zoiets als valse teennagels? French pedicure??

Mijn modetip voor de zomer:
De gesloten basketsloef.

(Stinkvoeten are back in style, baby)

Uw lichtjes panikerende Kakeltrut.

PS.
Trouwens, nu ik ze zo bekijk, zijn de teennagels van uw linkervoet ook korter dan die van uw rechtervoet?

Beste lezer, wie u ook moge zijn, weest welgekomen!

Ik ben hier om prietpraat te verkopen. Om andere blogs te inspecteren. Kortom, om mijn ei kwijt te kunnen. Ik ken helaas niemand in de blogging community dus ik veronderstel dat het vaak zal lijken alsof ik tegen mezelf aan het praten/schrijven ben. Don't mind, don't care. I think ;)

Uw Kakeltrut.